الان چند وقته زندگی نکردم
یه بغضی دائما توی گلومه
چشام اونقدر بی خوابی کشیده
که خواب در حد رویا آرزومه
الان چند ساله از یاد تو رفتم
منو از عمد یادت نمیاری
مسلما تو هم سهم زیادی
داری از عمق این بی کس و کاری
شاید منم زنده نبودم
تموم این هر روزا رو
یا شایدم تنها نخوردم
تک تک این افسوسا رو
از زندگی این نیست سهمم
حق دلم بیشتر از ایناست
تو این خیابونا یکی هست
که واقعا بی کس و تنهاست
همش درگیر روزمرگیامم
نفس که میکشم معلومه دردام
تمام حس اضطرابای تو دنیا
دقیقا پخش تو امروز و فردام
منو اینقدر به بازی گرفتن
تموم احتمالای محالی
که چند وقته زدم خودم رو از عمد
رو هر چی حسرته به بی خیالی