هی راست بگو این جای خونمردگی برتنت
جای بوسه های کیست انکار میکنی
من خوب میدانم که این کار
کار مهمان ناخوانده یست
پیک پشت پیک میزنم
گیج و ویج تا صبح بیدارم
واژه هایم که آبستن توست
نقش میبندند بر تن پاکت سیگارم
باز در ته فنجان قهوه ام
آرام آرام تو نقش میبندی
من روبه رویت مات و مست
این کابوس فال من نیست
بگو که تو در خلوت مردی میخندی
من دستان مردی بی پروا
تورا در آغوش میگیرد
تاکه این رویایم در پس این روزهای سرد
تلخی این قهوه را به خود میگیرد
حرف بزن که به پارک میماند
تیک تاک های این ساعت دیواری
رویاهایت که بر سرم هوار شده
خاطراتم همچون اواری