رفتی و من خرابِ رفتن تو
ماتم به رد پای تو در جاده
تو می‌روی و خاطره‌های تو
چون آتشی به جان من افتاده
ماندم میان این همه تنهایی
ماندم اسیر این غم ناخوانده
بغضی که بعدِ رفتن تو آمد
چون خنجری میان گلو مانده
ای بهترین بهانه خداحافظ
ای گریه روی شانه خداحافظ
وقتی که جان رسیده به لب یعنی
لبخند عاشقانه ! خداحافظ
چیزی به جز سکوت نخواهد ماند
از عاشقی که می‌شکند در خود
از گریه‌های نیمه شبم پیداست
داغت به سینه کهنه نخواهد شد
تا لحظه‌ی غروب نفس‌هایم
از هرچه غیرِ چشم تو دلگیرم
یا می‌رسد به دست تو دستانم
یا از غم نبود تو می‌میرم
ای بهترین بهانه خداحافظ
ای گریه روی شانه خداحافظ
وقتی که جان رسیده به لب یعنی
لبخند عاشقانه ! خداحافظ