یه مردی که تنهاست یه کنج خیابون
دلش رو سپرده به آهنگ بارون
یه آه بلندو یه بوسه به سیگار
دلش پیش چشمات خودش میخ دیوار
یه جورایی انگار که بی کس ترینه
همون حال ناخوش که میگن همینه
آره حجمی از غم نشسته تو قلبم
به قد یه دنیا پر از بغض و حرفم
حالا خاطراتت مثل کوه درد
دل ساده ی من میگه بر میگرده
میخوام بیخیال شم رو حرفم بمونم
میخوام بی وفا شم محال بتونم
دلم بد گرفته از این شهر و خونه
فقط مرد عاشق غمم رو میدونه
یه گوشه نشستم به یادت دوباره
چه تلخه که بی تو بارونم بباره
شبیهت کسی نیست که جاتو بگیره
دلم خیلی وقته که داره میمیره
چقدر سخته بی تو غروبای پائیز
آخه هر چی انگار میشه از تو لبریز