خیال انگیز و جان پرور چو بوی گل سراپایی
نداری غیر از این عیبی که میدانی که زیبایی
من از دلبستگیهای تو با آیینه دانستم
که بر دیدار طاقت سوز خود عاشق تر از مایی
مرا آتش زدی جانم فدای چشم مست تو
چنین آتش زدن ما را چه حالی شد تماشایی
منم ابر و تویی گلشن که میخندی چو میگریم
تویی مهر و منم چون مه که میمیرم چو میآیی
من آزرده دل را کس گره از کار نگشاید
مگر ای اشک غم امشب تو از دل عقده بگشایی
کسی از داغ و درد من نپرسد تا نپرسی تو
دلی بر حال زار من نبخشد تا نبخشایی
بیا تا باز هم ای جان دوباره زیر یک باران
کنار آتشی سوزان صدای موج و دریایی
بزن با تار گیسویت نوایی چون که ابرویت
دلم را میکشد سویی که دلدارا تو آنجایی
منم ابر و تویی گلشن که میخندی چو میگریم
تویی مهر و منم چون مه که میمیرم چو میآیی
من آزرده دل را کس گره از کار نگشاید
مگر ای اشک غم امشب تو از دل عقده بگشایی