من تو خوابم یه قفس بود با یه قفل نیمه بسته
یه کبوتر که یه گوشه ساکت و خسته نشسته
نه دلش خوشه به موندن نه میخواد پر بزنه باز
پر و بالش همه سوخته تو گلوش گم شده آواز
دل من همون پرنده س یه اسیر نیمه جونه
مثل اون پرنده مونده که بمیره یا بمونه
شایدم کلید رفتن توی دستای تو باشه
که یه روز قفل شکسته با سر انگشت تو واشه
دل نیمه جون پرواز جون بگیره از نگاهت
برسه به اوج آبی بشه سایه بون راهت
من تو خوابم یه قفس بود با یه قفل نیمه بسته
دل پره حسرت پرواز چش به دستای تو بسته